Over

Dossier: 
Het Algoritmisch Historisch Museum
Inhoud: 

De belofte is dat algoritmes de wereld eerlijker, mooier en productiever maken. Algoritmes zijn immers gemaakt van pure wiskunde. Die kennen toch geen vooroordelen? Met dit idee wil SETUP afrekenen.

Algoritmes drijven op data. Die data komen uit een sociale context. Zetten we zonder kritische blik op algoritmes sociale innovatie niet op slot? Worden old boys networks dan bekrachtigd en geautomatiseerd in old boys algorithms? Zoals Cathy O’ Neil zegt:

"If we allowed a model to be used for college admissions in 1870, we’d still have 0.7% of women going to college"

Het Algoritmisch Historisch Museum is een fictief museum waarin we drie periodes uit de Nederlandse geschiedenis waar geen algoritmes waren nu mét algoritmes. De drie historische thema's zijn slavernij en medische wetenschap in de 18e eeuw, de strijd voor algemeen kiesrecht in de 19e eeuw en verzuiling en seksuele moraal in de jaren '50 van de 20e eeuw. Hadden we met een zelfbevestigende feedback loop wel afgerekend met het onrecht, de ongelijkheid of de beklemmende moraal uit het verleden?

Voor de ontwikkeling van het Algoritmisch Historisch Museum werkte SETUP samen met vier pas afgestudeerde makers van de Hogeschool voor de Kunsten (HKU). Casper de Jong (1992) is uitgenodigd als curator van het museum. Hij studeerde deze zomer af als interaction performance designer met zijn expositie Factory of the Future. Milou Backx (1987) won in september de HKU prijs Gemeente Utrecht 2017 voor haar afstudeerwerk Artificial Dumbness. Voor het museum maakte zij Verzuilingstinder, een apparaat waarmee bezoekers hun ideale katholieke huwelijkspartner uit de jaren ‘50 van de vorige eeuw kunnen vinden. Prop designer Sosha de Jong (1993) ontwierp 18e eeuwse fitbits en Sophie Pluim (1993) maakt verschillende illustraties voor de expositie