EnglishSETUP op Kom je Ook 6
Oops! Op uitnodiging van het Fonds Cultuurparticipatie waren we bij Kom je Ook 6, een seminar georganiseerd door Mediamatic en stichting Doen. Het thema van deze editie was: Oops!, over het maken van fouten en het leren hiervan.
Wederkerend thema was uiteraard dat de fouten een essentieel onderdeel van het leerproces vormen, zo benadrukte ook Katherine Schulz die een heel boek over het maken van fouten schreef. Een interessante kanttekening die zij maakte was de opmerking dat een fout vaak voortkomt vanuit een systeem wat 9 van de 10 keer precies goed werkt. Een waarschuwing de baby niet met het badwater buiten te gooien.
Vermakelijke en leerzame fouten
In sommige gevallen leiden de fouten ook weer tot hele creatieve oplossingen. Julius Vermeulen van TNT post zorgde voor het nodige vermaak met een presentatie over fouten in hun postzegelseries en de originele reclame campagnes waarmee ze dit goed probeerden te maken.
Inspirerend was ook het verhaal van Pim Betist, oprichter van Sellaband. Hij vertelde hoe op de directeur van Sony Nederland afstapte en hem wist over te halen om samen zijn idee voor Sellaband groot te maken. De beslissing waardoor zijn idee in de eerste instantie een succes leek te worden, maar volgens Pim ook de reden was voor het falen van Sellaband.
De fout die gemaakt werd was dat een nieuw economisch model om artiesten een kans te geven gekoppeld werd aan een ouderwets medium voor distributie. Op het moment dat een artiest de 50.000 euro gehaald had benodigd voor een studio opname moesten er vervolgens naar alle 'aandeelhouders' cd's worden verstuurd. Het Sellaband model had via een bijpassende nieuwe vorm van muziekdistributie moeten werken.
Een andere kritische opmerking die Pim maakte kwam vanuit zijn persoonlijke positie als muziekliefhebber. De artiesten die nu via Sellaband uitgekozen werden om een studioopname te gaan maken, waren in het geheel niet de meest talentvolle of muzikaal gezien de meest interessante artiesten. Het waren veelal leuk uitziende jonge meisjes die verder niet bijzonder goed zongen, gesponsord door mannen van rond de 40 jaar, het voornaamste publiek van de website.
Een waarschuwing om niet te vervallen in een naïef geloof in de 'wisdom of the crowds'. De oplossing die Pim hiervoor aandroeg was te zien in zijn volgende initiatief Africa Unsigned, waarbij muziek digitaal verspreid wordt en experts het grootste gewicht in de schaal leggen.
Augmented reality 30+
Tijdens de lunchpauze kwamen we via Make Love Not Art lunchdating terecht bij Margriet Schavemaker en Hein Wils waarmee we spraken over de AR Tours (augmented reality) van het Stedelijk Museum. Inspirerend om te horen dat ze echt met een idee bezig waren (waar een technologie een plaats in heeft) in plaats van een technologie waar half een idee om hangt.
Een verrassende uitkomst van de eerste tests die zij uitvoerden, waarbij mensen op lowlands met hun smartphone een kunstwerk virtueel konden lenen, en dan via een speciaal hiervoor ontwikkelde layer applicatie overal op het festival terrein konden ophangen. De mensen die hier gebruik van maakten waren niet de bedoelde doelgroep van jongen in de leeftijd van 16-26 maar juist mensen van 30+.
Voor de meeste jongeren is een smartphone nog steeds te duur en de jongeren die er wel een hadden bleken vooral zuinig te zijn op hun batterij en niet dit soort batterij verslindende dingen te willen doen op het festival. In de groep van 30+ maken kosten minder uit, en wordt het spelen met hun 'gadgets' meer gewaardeerd.
We konden de dag afsluiten met het geruststellende besef dat fouten alleen fouten zijn als je ze niet erkent, ze zorgen voor leermomenten en soms juist ook voor verassende nieuwe oplossingen. Alle typfouten die in dit stuk te vinden zijn geweest, hebben stuk voor stuk allemaal hun waarde..
